Pytanie
Wnioskodawcy dotyczy m.in. całokształtu problemów opisanych w treści wniosku a dotyczących osób zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia. Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli chodzi o pracowników zatrudnianych na podstawie umowy zlecenia to nie dotyczą ich wszelkie zawarte w treści wniosku ustalenia, bowiem nie są oni traktowani jak pracownicy według Kodeksu pracy. Wnioskodawca nie liczy im limitu 183 dni, a całość wynagrodzenia – w ocenie Wnioskodawcy - podlega opodatkowaniu w Polsce bowiem wykonują oni czynności wynikające z cywilnej umowy (zleceniobiorca-zleceniodawca).
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Na wstępie zaznacza się, iż przedmiotem interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w przedmiocie opodatkowania osób zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia oddelegowanych do pracy za granicą. W pozostałym zakresie wniosku wydano odrębną interpretację.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl art. 4a cyt. ustawy przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca, prowadzący działalność gospodarczą, zajmuje się szeroko pojętą działalnością medyczną - w tym działalnością rehabilitacyjną na terenie Polski oraz innych państw. W ramach tej działalności Wnioskodawca będzie wykonywać swoje usługi w Irlandii, Hiszpanii (Teneryfa), oraz we Włoszech (Garda, Toscania). Do wykonywania tej pracy Wnioskodawca będzie zatrudniać osoby na podstawie umowy zlecenia. Wobec powyższego w sprawie będą miały zastosowanie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte między Polską i odpowiednio Irlandią, Hiszpanią i Włochami, a dokładnie ich postanowienia dotyczące tzw. wolnych zawodów.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 umowy z dnia 13 listopada 1995 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1996 r. Nr 29, poz. 129) dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo innej działalności o samodzielnym charakterze, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że osoba ta dysponuje zwykle stałą placówką w drugim Umawiającym się Państwie w celu wykonywania swojej działalności.
Jeżeli dysponuje ona taką stałą placówką, to dochód może być opodatkowany w drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim może być przypisany tej stałej placówce. Określenie "wolny zawód" obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub oświatową, jak również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów oraz dentystów i księgowych (art. 14 ust. 2 umowy zawartej między Polską a Irlandią).
Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 umowy z dnia 15 listopada 1979 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1982 r. Nr 17, poz. 127) dochody, które osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo z innej samodzielnej działalności podobnego rodzaju, będą opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że dla wykonywania swojej działalności w drugim Umawiającym się Państwie dysponuje ona zwykle stałą placówką.
Jeżeli rozporządza ona taką stałą placówką, wówczas dochody mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane tej stałej placówce. Określenie "wolny zawód" obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub oświatową, jak również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, prawników, techników, inżynierów, architektów oraz dentystów (art. 14 ust. 2 umowy polsko-hiszpańskiej).
Stosownie do art. 14 ust. 1 umowy z dnia 21 czerwca 1985 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania (Dz. U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374) dochody, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo z innej samodzielnej działalności o podobnym charakterze, będą opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że dla wykonywania swojej działalności w drugim Umawiającym się Państwie dysponuje ona zwykle stałą placówką.
Jeżeli dysponuje ona taką stałą placówką, to dochody mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane tej stałej placówce. Określenie "wolny zawód" obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub oświatową, jak również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów, stomatologów oraz księgowych (art. 14 ust. 2 umowy polsko-włoskiej).
Przechodząc ponownie na grunt ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazać należy, iż do źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczona została działalność wykonywana osobiście.
W myśl art. 13 pkt 8 ww. ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9. Kwalifikacji przychodów z umów zlecenia do źródła przychodu jakim jest działalność wykonywana osobiście należy dokonać również w świetle uregulowań przywołanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Art. 14 cyt. umów o unikaniu podwójnego opodatkowania dotyczy właśnie dochodów osiąganych w związku z wykonywaniem wolnych zawodów. Co prawda w ust. 2 wskazanego przepisu nie została literalnie wymieniona działalność rehabilitantów, niemniej jednak przywołane wyliczenie wolnych zawodów nie stanowi katalogu zamkniętego. Wskazane zatem we wniosku umowy zlecenia powinny być zakwalifikowane w oparciu o art. 13 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 14 powołanych wyżej umów.
W przypadku dochodów osiąganych przez osoby zatrudnione na podstawie umowy zlecenia i zaliczonych zgodnie z art. 14 ust. 1 powołanych umów do tzw. wolnych zawodów, dochody te mogą być opodatkowane w państwie, w którym działalność jest wykonywana w takim zakresie, w jakim mogą być przypisane stałej placówce znajdującej się w danym państwie. Faktyczne miejsce świadczenia usług nie ma zatem znaczenia przy ustalaniu miejsca opodatkowania dochodu uzyskiwanego z tego tytułu. Z opisu zdarzenie przyszłego wynika, iż osoby zatrudnione przez Wnioskodawcę na podstawie umowy zlecenia nie dysponują we wskazanych we wniosku krajach stałymi placówkami.
Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż wynagrodzenie tych osób będzie opodatkowane wyłącznie w Polsce. Prawidłowe jest również twierdzenie Wnioskodawcy, iż w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia nie ma potrzeby obliczania 183 dni pobytu w danym Państwie. Istotnie bowiem przepisy dotyczące opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu tzw. wolnych zawodów w powołanych wyżej umowach nie odwołują się do długości pobytu danej osoby w drugim państwie.
Końcowo wskazać należy, iż w opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca przywołał art. 21 ust. 1 pkt 20 oraz art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jednocześnie w treści zajętego stanowiska wskazał, iż poczynione przez niego w treści wniosku ustalenia nie dotyczą osób zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia bowiem nie są oni traktowani jak pracownicy według Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. 1998 Nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.
Stosownie do wskazanego przez Wnioskodawcę art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 15. Z kolei w myśl art. 21 ust. 1 pkt 19 wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
Powołane wyżej przepisy dotyczą wyłącznie pracowników, zatem nie mogą one znaleźć zastosowania do osób zatrudnionych na podstawie cywilnoprawnej umowy zlecenia. Zatem również w tym zakresie należy podzielić zdanie Wnioskodawcy. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.