Stanowisko Wnioskodawcy
Zgodnie z przepisami ustawy o VAT (w tym przede wszystkim art. 29a ust. 8), przedmiotem transakcji zabudowanych nieruchomości jest budynek, bądź budowla wraz z gruntem, co oznacza, że głównym towarem dla podatku VAT jest obiekt budowlany, a nie grunt.
Dla dostaw obiektów budowlanych, stale z gruntem związanych, ustawodawca wprowadził dwa zwolnienia od podatku VAT, które są stosowane w następujący sposób:
w pierwszej kolejności należy ustalić czy obiekty spełniają definicję tzw. „Pierwszego zasiedlenia” (art. 2 pkt 14 ustawy o VAT) i czy dostawa tych obiektów następuje po upływie 2 lat od niego – w tym przypadku stosuje się zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
jeżeli obiekty nie były zasiedlone w rozumieniu przepisów ustawy o VAT albo dostawa tych obiektów następuje w okresie krótszym niż 2 lata od tego zdarzenia – należy zastosować zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.
ad. 1
Definicja „ Pierwszego zasiedlenia” – przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć objęcie przez władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika – w toku czynności opodatkowanych.
Do oddania obiektu pierwszemu nabywcy dochodzi z reguły w wyniku jego sprzedania, a do oddania pierwszemu użytkownikowi dochodzi w efekcie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy.
Użytkownik to taki podmiot, który będąc w posiadaniu danego dobra – poprzez jego wykorzystanie dąży do osiągnięcia zysku lub innych korzyści.
Stanowisko to zgodne jest z interpretacją Organów Skarbowych:
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 grudnia 2009 r. – sygn. IPPP1/443-1054/09-3/AW oraz interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 lutego 2010 r. – sygn. ITPP2/443-986/09/P.
Definicja „użytkowania” według słownika wyrazów – oznacza używanie czegoś w sposób przynoszący najwięcej korzyści – eksploatowania, korzystanie, wykorzystywanie.
Użytkownik – to podmiot, który będąc w posiadaniu jakiegoś dobra, wykorzystuje je do własnych korzyści, bądź do osiągnięcia zysku.
Użytkownikiem nieruchomości jest właściciel budynku.
Dalsza część definicji „Pierwszego zasiedlenia” wskazanego w art. 2 pkt 14 posługuje się sformułowaniem, „oddanie do użytkowania w wykonaniu czynności opodatkowanych” zgodnie z art. 5 ustawy o VAT, czynnościami opodatkowanymi jest odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.
Do pierwszego zasiedlenia dochodzi więc w przypadku wydania budynku pierwszemu nabywcy w wyniku umowy sprzedaży (dostawy towaru) czy wydania budynku (towaru) pierwszemu użytkownikowi – na podstawie umowy najmu czy dzierżawy.
Dostawa powyższych budynków lub ich części będzie traktowana po okresie 2 letniego terminu jako sprzedaż zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nabył wszystkie budynki i budowle w ramach umowy przeniesienia własności przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 KC zawartej 30 kwietnia 2004 r. umowy.
Nieruchomości nabyto wraz z prawem wieczystego użytkowania działek, na których te nieruchomości były posadowione, a które obecnie zamierza sprzedać.
Spółka nabywając wszystkie składniki majątku przedsiębiorstwa w ramach zawartej umowy, nie miała prawa do odliczenia należnego podatku VAT (art. 6 ustawy o VAT w brzmieniu na rok 1998).
Od roku 2004 poszczególne budynki były wynajmowane innym podmiotom gospodarczym w toku czynności opodatkowanych podatkiem VAT – co wypełniło definicję „pierwszego zasiedlenia” stanowiącej podstawę obecnie do zwolnienia tych budynków przy sprzedaży na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, gdyż nastąpił upływ dwuletni od tego zasiedlenia.
W pozostałej części budynki używane były na cele własnej działalności gospodarczej Wnioskodawcy, ale w odniesieniu do tych budynków ma zastosowanie zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, gdyż nie przekroczono wydatków na modernizację i ulepszenie przekraczających 30% wartości budynków.
Z uwagi na to, że ww. mieszane użytkowanie budynków nie daje możliwości wyraźnego rozgraniczenia dwóch zwolnień Wnioskodawca uważa, że powinno ono nastąpić proporcją procentowego udziału powierzchni każdego z budynków oddzielnie.
W celu rozgraniczenia, zwolnienia z opodatkowania na podstawie dwóch tytułów wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10 i art. 43 ust. 1 pkt 10a należy ustalić procentowy udział powierzchni wykorzystywanej na potrzeby własne i wynajmowanej na rzecz osób trzecich do powierzchni ogółem opisanego we wniosku budynku nr I, a następnie proporcje tę odnieść do pozostałych składników opisanych w pkt 80.III wniosku – budowli, oraz pkt 80.IV dotyczącym innych budowli – tj. sieci i ogrodzenia terenu.
Wyłącznie sprzedaż sieci centralnego ogrzewania byłaby opodatkowana podatkiem VAT według stawki podstawowej 23%, gdyż łączna wysokość nakładów na modernizację i ulepszenie tej budowli według posiadanej ewidencji środków trwałych, przekracza 30% jej wartości początkowej.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie:
proporcjonalnego zwolnienia od podatku VAT sprzedaży budynków i budowli na podstawie dwóch tytułów wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10 i art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy – jest nieprawidłowe,
opodatkowana podatkiem VAT według stawki podstawowej 23% sprzedaży sieci centralnego ogrzewania – jest nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
Przy czym w myśl art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.
Przez pierwsze zasiedlenie – według art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:
wybudowaniu lub
ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Z kolei przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej posługują się pojęciem „pierwszego zasiedlenia”, jednakże nie definiują tego pojęcia oraz nie wprowadzają dodatkowych warunków go określających. Zgodnie z art. 12 ust. 2 zdanie drugie ww. Dyrektywy państwa członkowskie mogą określić szczegółowe zasady stosowania kryterium, o którym mowa w ust. 1 lit. a), do przebudowy budynków oraz zdefiniować pojęcie „gruntu związanego z budynkiem”. Tym samym państwa członkowskie mają możliwość określenia szczegółowych zasad stosowania kryterium pierwszego zasiedlenia jedynie w odniesieniu do sprecyzowanej kategorii czynności, tj. przebudowy budynków.
W konsekwencji zarówno zgodnie z przepisami ww. Dyrektywy oraz w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pierwsze zasiedlenie należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. W efekcie, aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej.
Należy zauważyć, że w kwestii rozumienia definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. o sygn. I FSK 382/14. Sąd w wyroku tym stwierdził, że: „(…) definicja »pierwszego zasiedlenia (zajęcia)« zawarta w dyrektywie 112 ma charakter autonomiczny. Zatem nie było konieczne jej definiowanie w ustawie o VAT, poza przypadkami wskazanymi w treści art. 12 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy 112 czyli przebudowy budynku. Z powyższego wynika, że polski ustawodawca nie miał uprawnienia do precyzowania warunków zastosowania kryterium pierwszego zasiedlenia w odniesieniu do sytuacji zaistniałych po wybudowaniu budynku. Polski ustawodawca zdecydował się na doprecyzowanie ww. pojęcia celem wyjaśnienia zakresu zwolnienia z VAT. Porównując zakresy definicji »pierwszego zasiedlenia« wynikające z ustawy o VAT i dyrektywy 112 należy stwierdzić, że ustawodawca polski dokonał zawężenia ww. definicji w porównaniu do definicji unijnej. Wykładnia językowa, systematyczna i celowościowa dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że ww. pojęcie należy rozumieć szeroko jako »pierwsze zajęcie budynku, używanie«. Zatem w taki sposób powinna być odczytywana definicja przewidziana w treści art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Sąd krajowy celem zapewnienia skuteczności normom dyrektywy 112 stwierdził zatem częściową niezgodność art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT z art. 12 ust. 1 lit. a) i 2 dyrektywy 112, jak też art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy 112. Mowa tu o części dotyczącej użytego w treści art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT warunku »w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu«. Warunek ten w istocie doprowadza do sztucznego różnicowania sytuacji podmiotu gospodarczego, który po wybudowaniu budynku część oddał w najem a część budynku wykorzystywał na potrzeby własnej działalności gospodarczej albowiem w obydwóch przypadkach doszło do korzystania z budynku. W pozostałym zaś zakresie należy dokonać wykładni prounijnej art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT i skorygować treść w następujący sposób: pod pojęciem pierwszego zasiedlenia – rozumie się przez to użytkowanie przez pierwszego nabywcę lub użytkownika budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu”.
Należy w tym miejscu zauważyć, że takie rozumienie pojęcia „pierwszego zasiedlenia” odnosi się do art. 2 pkt 14 lit. a) ustawy o VAT tj. do użytkowania przez pierwszego nabywcę lub użytkownika budynków, budowli lub ich części po ich wybudowaniu.
Kwestia pierwszego zasiedlenia przedstawia się inaczej, w sytuacji gdy budynek/budowla zostanie ulepszony, a wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiłyby co najmniej 30% wartości początkowej obiektu.
W takim bowiem przypadku decydujące znaczenie do rozstrzygnięcia czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie, ma kwestia oddania budynku/budowli po ulepszeniu do użytkowania w ramach czynności podlegających opodatkowaniu (np. najem).
W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
Ponadto, jak wynika z art. 43 ust. 7a ustawy, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.
Tak więc, ustawodawca daje podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – możliwość zrezygnowania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych.
Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Należy ponadto wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu (prawa użytkowania wieczystego gruntu), na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu (prawa użytkowania wieczystego gruntu), na którym obiekt jest posadowiony.
Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza na przełomie 2016/2017 roku dokonać sprzedaży budynku murowanego – magazynowego posadowionego na działce o nr X wraz z prawem wieczystego użytkowania należącym do Skarbu Państwa, budynku magazynowego – murowanego, działka o nr Y wraz z prawem wieczystego użytkowania od Skarbu Państwa, budowli tj. dróg komunikacyjnych i parkingów (niezbędnych) do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy oraz najmu budynku i magazynu posadowionych na działce nr Z wraz z prawem wieczystego użytkowania należącym do Skarbu Państwa oraz innych budowli – sieci: c.o., kanalizacyjnej, wodociągowej, energii elektrycznej, sieci teletechnicznej, ogrodzenia terenu – użytkowanych, a później zakupionych łącznie z przedsiębiorstwem i na podstawie tych samych umów.
Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia czy w odniesieniu do obiektów budowlanych opisanych w pkt I do IV, ma zastosowanie proporcjonalne zwolnienie z podatku VAT wynikające z przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług czy zwolnienie to powinno być zastosowane na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy.
Analizując informacje zawarte w opisie sprawy w kontekście definicji pierwszego zasiedlenia – w rozumieniu nadanym przepisami Dyrektywy 2006/112/WE oraz orzecznictwem TSUE – należy zauważyć, że budynek murowany – magazynowy posadowiony na działce o nr X oraz budynek magazynowy – murowany posadowiony na działce o nr Y zostały oddane do użytku w 1976 roku przez przedsiębiorstwo państwowe. Ponadto – jak wynika z okoliczności sprawy – budynki te od 1998 r. były wykorzystywane na cele gospodarcze Wnioskodawcy (zostały przekazane mu do odpłatnego korzystania), w odniesieniu do ww. budynków nie poniesiono nakładów na modernizacje i ulepszenie, które stanowiłyby co najmniej 30% wartości początkowej budynków. A zatem do pierwszego zasiedlenia ww. budynków doszło w momencie oddania ww. budynków do użytkowania przez przedsiębiorstwo państwowe tj. w 1976 r.
Odnosząc się natomiast do budowli opisanych w pkt III tj. dróg komunikacyjnych i parkingów posadowionych na działce o nr Z oraz budowli opisanych w pkt IV tj. sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, energii elektrycznej, sieci teletechnicznej, ogrodzenia terenu usytuowanych na wszystkich działkach tj. X, Y, Z, należy zauważyć, że – jak wskazał Wnioskodawca – budowle te zostały otrzymane wraz z całym przedsiębiorstwem najpierw do odpłatnego użytkowania na podstawie umowy z dnia 31 grudnia 1997 r., a później nabyte wraz z przedsiębiorstwem. Ponadto jak wynika z treści wniosku, Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie dróg komunikacyjnych, parkingów oraz ww. sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, energii elektrycznej, sieci teletechnicznej i ogrodzenia terenu.
A zatem należy stwierdzić, że również w odniesieniu do ww. budowli tj. dróg komunikacyjnych i parkingów oraz sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, energii elektrycznej, sieci teletechnicznej, ogrodzenia terenu nastąpiło pierwsze zasiedlenie w momencie oddania ich do użytkowania.
Tym samym planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż ww. budynków oraz budowli tj. dróg komunikacyjnych i parkingów oraz sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, energii elektrycznej, sieci teletechnicznej, ogrodzenia terenu nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynie okres dłuższy niż dwa lata. Zatem będą spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
W konsekwencji planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż budynku murowanego – magazynowego posadowionego na działce o nr X, budynku magazynowego – murowanego posadowionego na działce o nr Y, budowli tj. dróg komunikacyjnych i parkingów posadowionych na działce o nr Z, a także innych budowli tj. sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, energii elektrycznej, sieci teletechnicznej, ogrodzenia terenu usytuowanych na wszystkich działkach tj. X, Y, Z, objęta będzie zwolnieniem określonym w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
W tej sytuacji badanie przesłanek dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT dostawy ww. budynków i budowli, wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, jest bezzasadne.
Odnosząc się natomiast do sieci centralnego ogrzewania, które również zostały otrzymane wraz z całym przedsiębiorstwem najpierw do odpłatnego użytkowania, a później nabyte wraz z przedsiębiorstwem, należy zauważyć, że – jak wynika z przedstawionego opisu sprawy – Wnioskodawca w stosunku do tej budowli ponosił nakłady na modernizacje i ulepszenie przekraczające 30% wartości początkowej, w związku z którymi przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.
Jak zostało wskazane powyżej, w sytuacji gdy budowla została ulepszona, a wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej obiektu, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie, ma kwestia oddania budowli po ulepszeniu do użytkowania w ramach czynności podlegających opodatkowaniu.
Jak wynika z okoliczności sprawy, sieci centralnego ogrzewania po ich ulepszeniu służyły zarówno najemcom jak i były wykorzystywane przez Wnioskodawcę na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Okoliczności sprawy wskazują, że w stosunku do sieci centralnego ogrzewania po jej ulepszeniu przekraczającym 30% wartości początkowej nie doszło do pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy – budowla po jej ulepszeniu nie została wydana do użytkowania w ramach czynności podlegających opodatkowaniu. Tym samym dostawa sieci centralnego ogrzewania będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia. W konsekwencji dostawa przedmiotowej budowli – sieci centralnego ogrzewania nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
W związku z powyższym należy przeanalizować możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT dostawy ww. sieci centralnego ogrzewania.
Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz przepisy ustawy o VAT, stwierdzić należy, że przy sprzedaży sieci centralnego ogrzewania dokonywanej w ramach pierwszego zasiedlenia, które Wnioskodawca wykorzystywał wyłącznie do czynności opodatkowanych dłużej niż 5 lat, Wnioskodawca będzie mógł skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10a w związku z art. 43 ust. 7a. Jak wynika bowiem z opisu sprawy zarówno Przedsiębiorstwo Państwowe wytwarzając sieci c.o. jak i Wnioskodawca w związku z nabyciem sieci centralnego ogrzewania stanowiącego część przedsiębiorstwa nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wnioskodawca wprawdzie ponosił nakłady na modernizacje i ulepszenie przekraczające 30% wartości początkowej, w związku z którymi przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jednakże Wnioskodawca wykorzystywał sieć centralnego ogrzewania do wykonywania czynności opodatkowanych przez okres co najmniej 5 lat, a więc został spełniony warunek, o którym mowa w art. 43 ust. 7a ww. ustawy.
Podsumowując, planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż budynku murowanego – magazynowego posadowionego na działce o nr X, budynku magazynowego – murowanego posadowionego na działce o nr Y, budowli tj. dróg komunikacyjnych i parkingów posadowionych na działce o nr Z, a także innych budowli tj. sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, energii elektrycznej, sieci teletechnicznej, ogrodzenia terenu usytuowanych na wszystkich działkach tj. X, Y, Z, objęta będzie zwolnieniem określonym w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, natomiast sprzedaż sieci centralnego ogrzewania korzystała będzie ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a w zw. z art. 43 ust. 7a ustawy.
Konsekwentnie również dostawa prawa użytkowania wieczystego gruntów, na których posadowione są ww. budynki i budowle – zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy – będzie korzystać ze zwolnienia (analogicznie jak sprzedaż ww. budynków i budowli, które są z tym gruntem związane).
A zatem stanowisko Wnioskodawcy oceniane całościowo jest nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Wskazać ponadto należy, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytań) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego (zdarzeniu przyszłym), bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa St. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.