Państwa stanowisko w sprawie
Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ustala ustawa z dnia 26 lipca 1991 roku, o podatku dochodowym od osób fizycznych( dalej w skrócie u.p.d.o.f.).
Artykuł 10 ust. 1 wymienia źródła przychodów, pkt 8 wskazuje, że źródłem przychodów z zastrzeżeniem ust. 2 jest odpłatne zbycie: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c- przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie… Art. 5a pkt 6 u. p. d. o. f. stanowi, że: Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9;.
Prowadzenie działalności gospodarczej powinno spełniać przynajmniej trzy wymienione w przepisie cechy. 1. Cel zarobkowy, oznacza że zamiarem jest osiągniecie zysków i nie decyduje tu faktyczne osiąganie zysków, lecz zamiar ich osiągnięcia. 2. Działalność powinna być prowadzona w sposób ciągły, czyli powinna cechować się stałością, pewną powtarzalnością, regularnością działań w końcu stabilnością działań. 3. Działanie we własnym imieniu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 16 maja 2023 (sygn. akt.
II FSK 21/23) Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazuje, ze przepisy art. 10 ust.1 pkt 3. art. 5a pkt 6 oraz 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie pozwalają w sposób precyzyjny ustalić granicy pomiędzy obu rodzajami przychodów. Sąd podkreśla że wykładnia analizowanych przepisów u.p.d.o.f. nie pozwala precyzyjnie określić momentu w którym aktywność podatnika można uznać jeszcze za zwykłe odpłatne zbycie składników majątkowych ( art 10 ust.1 pkt 8), a w jakim momencie działania te przeradzają się w pozarolniczą działalność gospodarczą. Sąd w wyroku tym przywołał liczne orzecznictwo na poparcie wskazanej tezy.
Jednak w punkcie 46 uzasadnienia wskazał, że podziela liczne poglądy wyrażone w orzecznictwie, że brak jest podstaw kwalifikowania do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokojenie potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem- normalnych w takich przypadkach -reguł gospodarności.
Analizując stan faktyczny wskazali Państwo we wniosku, że podatnicy nie prowadzili i nie mają zamiaru prowadzić działalności w zakresie handlu nieruchomościami, a pozyskane środki w dużej części przeznaczą na budowę własnego domu, zaspokojeniu własnych potrzeb i pomoc córce w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Podkreślenia wymaga fakt, iż od otrzymania darowizny do rozpoczęcia przygotowania do sprzedaży minęło ponad 20 lat. Podatnicy pod naciskiem współwłaścicieli muszą uczestniczyć w transakcjach, a prawidłowe logiczne działanie wymaga podziału dużych, trudno zbywalnych działek na mniejsze.
Jeśli chodzi o korzystanie przez współwłaścicieli z usług biura pośrednictwa, to jest to obecnie typowa i powszechna sytuacja. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 777/19, korzystanie z usług biur pośrednictwa sprzedaży nieruchomości jest praktyką powszechną, która nie pozwala na zróżnicowanie sytuacji tych sprzedających, którzy dokonują zbycia nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym, od tych którzy takich czynności dokonują w ramach działalności gospodarczej.
Podobną opinię wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 5 września 2023 r. 0114-KDIP3-1.4011.660.2023.2.MS2. Należy jeszcze dodać, że współwłaściciele poza podziałem działem i uzyskaniem warunków zabudowy nie wykonują na działkach żadnych prac, nie doprowadzają mediów, nie wykonują prac na wytyczonej działce mającej być drogą łączącą z ulicą. Nadal są to łąki i grunty orne.
Zdaniem wnioskodawców całokształt okoliczności wskazuje, że działania wnioskodawców należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym i nie wyczerpują znamion działalności handlowej w rozumieniu zarówno ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i ustawy o podatku od towarów i usług. Bo jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2022 syg. akt SK/20/19 :" w każdym przypadku o właściwej kwalifikacji przychodu zdecydować musi całokształt ustaleń faktycznych” i Trybunał wskazał, że istotnym działaniem wskazującym na działalność gospodarczą jest" zaawansowane przygotowanie do sprzedaży( w sposób wykraczający poza zwykły zarząd).
W konsekwencji tego skutki podatkowe odpłatnego zbycia udziałów w nieruchomościach zdaniem wnioskodawców należy rozpatrywać w oparciu o art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawcy udziały w gruntach nabyli w 2000 roku. Pani …w dniu 12 maja 2000, a Pan … w wyniku rozszerzenia wspólnoty majątkowej w dniu 20.06.2005 (niemniej zgodnie z wykładnią NSA, w przypadku rozszerzenia wspólnoty liczy się datę nabycia przez małżonkę). Nie dotyczy to działek 3, 4, 5, 6, gdyż w dniu 02.05.2025 wnioskodawcy nabyli 2/4 od Pani …, w celu zablokowania wymuszonej przez zstępnych Pani … niekorzystnej transakcji sprzedaży tych działek.
Tak więc poza udziałami 2/4 nabytymi od Pani… w działkach 3-6 (działki te prawdopodobnie zostaną przeznaczone na cele prywatne), transakcje zbycia udziałów będą korzystały ze zwolnienia wynikającego z art. 10 ust.1 pkt 8, z uwagi na pięcioletni okres wymieniony w przytoczonym przepisie. W wyroku z dnia 24 marca 2022 roku WSA w Gliwicach, sygn. akt ISA/GI 1465/21, w którym to wyroku Sąd uchylił interpretacje w sprawie sprzedaży działek przez osobę, która nie prowadziła działalności związanej z obrotem i zarządzaniem nieruchomościami, w uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przy ocenie charakteru sprzedaży nieruchomości należy uwzględniać aktywność sprzedającego.
Należy brać pod uwagę przede wszystkim te elementy, które łączą się z poza standardowym zarządzaniem majątkiem prywatnym. Pragnę przywołać tu wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2022 roku sygn. akt I FSK 1589/18. NSA w analogiczne sytuacji w której sprzedawca otrzymał od rodziców działkę nieobjętą planem zagospodarowania przestrzennego, który wystąpił o warunki zabudowy a następnie podzielił działki i część z nich sprzedał, w przytoczonym orzeczeniu NSA nie uznał tych transakcji za przeprowadzonych w warunkach działalności gospodarczej i podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zdaniem wnioskodawców nie będzie tu miał znaczenia również fakt, że może to być kilka działek, jak wskazał w swoim orzeczeniu NSA w wyroku z dnia 10 listopada 2011 (I FSK 1668/11), ”zbycie natomiast nawet kilkunastu działek budowalnych, powstałych z podziału gruntu rolnego nabytego na cele prywatne i j zmianie przeznaczenia tego gruntu, nie stanowi per saldo działalności handlowej podlegającej VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem(brak przesłanek zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym- niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT(...)".
Dlatego też zdaniem Wnioskodawców ich działanie w zakresie sprzedaży udziałów w działkach również nie wyczerpuje znamion podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Potwierdził to NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.). Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny: Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny: Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu. W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.
L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.): „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że: Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego. W myśl art. 12 ust. 3 ww. Dyrektywy: Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
W niniejszej sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Wskazać należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
Z opisu sprawy wynika, że dnia 12.05.2000 r. … darował swoim córkom … oraz … swój udział wynoszący 1/2 nieruchomości zabudowanej położnej w … przy ul. …, składającej się z działek 01, 6, 4, 02 o łącznej powierzchni …ha. Każda z sióstr była właścicielem 1/4 nieruchomości. W dniu … … zawarła z mężem … umowę o rozszerzenie własności wspólnej o 1/4 nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne wraz z zabudowaniami położone w ... przy ul. …, działki 01, 6, 02, 2 o łącznej powierzchni …ha. Decyzją z dnia … Wójt Gminy … dokonał podziału zabudowanej domem mieszkalnym działki 02. Powstały działki 03 o pow… ha (zabudowana domem mieszkalnym) oraz 04 o powierzchni … ha.
W dniu … roku współwłaściciele znieśli współwłasność działki 3 w ten sposób, że całość nabyła Pani …. W dniu … r. zakupili Państwo udziały w działkach nr 03, 04, 05 oraz 06 od Cioci … 50% oraz od siostry … 25% w formie zamiany udziałów bezgotówkowo. Czyli Państwo stali się właścicielami 100% udziałów. Właściciele traktują te działki jako tzw. „ojcowiznę”.
W wyniku zniesienia współwłasności zyskali Państwo grunt rolny w 100% udziału jako ojcowizna na dalsze uprawianie gruntów i dysponowanie nimi samodzielnie. … zyskali 100% udziału w domu i działce na której dom stoi, aby móc samodzielnie nim dysponować. … roku Wójt Gminy … zatwierdza na wniosek …, małżeństwa … oraz … podział działki 04 obręb … o powierzchni …ha na działki: · 12 o powierzchni … ha, · 13 o powierzchni … ha - droga wewnętrzna · 14 o powierzchni … ha, · 15 o powierzchni … ha, · 16 o powierzchni … ha, · 17 o powierzchni … ha.
Działka 17 podzielona w 2025 roku na: · działka 18 darowizna dla córki, · działka 19, · działka 20, · działka 21, · działka 22 - droga wewnętrzna, · działka 23 - działka ta nie będzie sprzedawana, Państwo … chcą ją przejąć na potrzeby własne.
W 2025 roku podzielono działkę 01 na działki nr 02, 03, 04 oraz 05. Jako właściciele dokonali Państwo pod koniec 2025 roku podziału geodezyjnego działki nr 06 w wyniku którego powstały działki rolne nr 07 i 08. W 2025 roku współwłaściciele dokonali podziału działki A na: · działkę 1, · działkę 2, · działkę 3 - droga wewnętrzna, · działkę 4, · działkę 5, · działkę 6. Działki sprzedane przez współwłaścicieli: … 50%, … 25%, … 25% na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczych: · w 2024 r.: 12, 14, 15 i udział w drodze dojazdowej 13, · w 2025 r.: 16, 18 i udział w drodze dojazdowej 13, · w 2026 r: współwłaściciele zamierzają sprzedać osobom trzecim działki nr 19, 20, 21 oraz udziały w drogach dojazdowych 13 i 22, · w 2027r: współwłaściciele zamierzają sprzedać osobom trzecim działki nr 1, 2, wraz z udziałami w drodze dojazdowej 3, · kolejno w następnych latach powstałe w wyniku podziałów działek 23, 5, 6, lub rozliczeń wzajemnych współwłaścicieli, planowana sprzedaż 2 lub 3 działki rocznie na przypadające udziały współwłaścicieli tj. około 1 działki rocznie na współwłaściciela.
Natomiast, uzupełnieniu wniosku wykluczyli Państwo sprzedaż działek 14, 15, 16. Jako właściciele dokonali Państwo pod koniec 2025 roku podziału geodezyjnego działki nr 14 w wyniku którego powstały działki rolne nr 15 i 16. Zatem na dzień dzisiejszy posiadają Państwo 100% udziału w działkach rolnych nr 14, 15 i 16. Państwa celem było przejęcie w 100 % własności, działki te zgodnie z Państwa planami pozostaną w rodzinie i nie będą sprzedawane. Wnioskodawcy mają tylko 25% udziałów i nie są w stanie zmienić decyzji podjętych na temat sprzedaży przez większość udziałowców.
Wnioskodawcy przed odziedziczeniem działek nie zajmowali się nieruchomościami i nie sprzedawali żadnych działek czy nieruchomości. … pracuje za granicą i tam najczęściej przebywa, przyjeżdżając do Polski na krótkie urlopy. Żona …pracuje jako pielęgniarka w szpitalu na oddziale chirurgicznym na zmiany. Nie mają Państwo zamiaru podejmować działalności gospodarczej. Państwa wniosek dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziałów w działkach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9,10, 11, 12, 13, będących we współwłasności małżeńskiej. Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Nie podejmowali Państwo bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Działki zostały podzielone na wniosek współwłaścicieli i część działek ma warunki zabudowy wydane na wniosek współwłaścicieli, ale nie mają żadnej infrastruktury, nie ma mediów, energii, są wydzielone drogi, ale nie poczyniono na nich rządnych prac przygotowawczych. Współwłaściciele przygotowują dokumentacje do transakcji, zarówno urzędową jak i do notariusza. Współwłaściciele nie poczynili żadnych prac fizycznych na działkach. Ponieważ łatwiej i lepiej cenowo wychodzi sprzedaż mniejszych działek więc na pewno współwłaściciele dokonają jeszcze podziału dużych działek na mniejsze.
Część działek nie będzie sprzedawana, a współwłaściciele podzielą je między siebie i przeznaczą na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z wypisami z rejestru gruntów wszystkie działki są nadal gruntami ornymi lub łąkami. Nie mają Państwo zamiaru podejmować działalności w zakresie handlu nieruchomościami i w ogóle działalności gospodarczej. Grunty które zostały podzielone i są obecnie przedmiotem sprzedaży nigdy nie były przez nikogo wykorzystywane do działalności gospodarczej. Współwłaściciele nie zawierali i nie mają w planach zawierania umów przedwstępnych.
Współwłaścicielami są członkowie rodziny (4 osoby) nie ma potrzeby udzielania jakichkolwiek pełnomocnictw, zgód czy upoważnień do ich reprezentowania innym osobom czy podmiotom. Nie udzielano takich zgód i nie ma takich planów. Działki objęte wnioskiem nie były i nie będą nikomu udostępniane. Są to nadal łąki i tereny orne. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego nie wynika taka aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podejmowali Państwo bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
Całokształt przedstawionych przez Państwa we wniosku okoliczności w stosunku do sprzedaży udziałów w działkach, które zostały już sprzedane, oraz udziałów w działkach które zostaną sprzedane, będące we współwłasności małżeńskiej, wskazuje, że nie podjęli i nie będą Państwo podejmować działań świadczących o zamiarze wykonywania przez Państwa działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie wystąpił/nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż przez Państwa ww. działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy w związku ze sprzedażą udziałów w działkach, które zostały już sprzedane, oraz udziałów w działkach które zostaną sprzedane, będących we współwłasności małżeńskiej nie przejawiają Państwo aktywności, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podejmowali Państwo bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie sprzedaż udziałów w działkach, które zostały już sprzedane, oraz udziałów w działkach które zostaną sprzedane, będących we współwłasności małżeńskiej jest/będzie czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując dostawy tych działek korzystają/będą korzystali Państwo z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełniają Państwo przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpią w roli podatnika podatku od towarów i usług w stosunku do tych transakcji.
Skutkiem powyższego transakcja sprzedaży działek, objętych zakresem wniosku nie podlega/nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym uznałem Państwa stanowisko za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług. Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Pana i Pana żony (…). Zatem zaznaczam, że niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.