Pytania
1. Czy Spółka w związku importem Towarów na terytorium Polski, jest/będzie uprawniona na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego z tytułu tego importu, pomimo iż w momencie dokonania/dokonywania importu Towary nie są/nie będą stanowiły jej własności?
2. Czy w związku z tym, że Spółka jest/będzie podatnikiem z tytułu importu Towarów oraz jest/będzie uprawniona do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego z tytułu tego importu, pomimo iż w momencie dokonania/dokonywania importu Towary nie są/nie będą stanowiły jej własności, na B nie ciążą/nie będą ciążyły żadne obowiązki związane z importem Towarów, w tym konieczność rozliczenia VAT z tytułu tego importu?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem zainteresowanych: 1. Spółka w związku z importem Towarów na terytorium Polski, jest/będzie uprawniona na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego z tytułu tego importu, pomimo iż w momencie dokonania/dokonywania importu Towary nie są/nie będą stanowiły jej własności.
W związku z tym, że Spółka jest/będzie podatnikiem z tytułu importu Towarów oraz jest/będzie uprawniona do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego z tytułu tego importu, pomimo iż w momencie dokonania/dokonywania importu Towary nie są/nie będą stanowiły jej własności, na B nie ciążą/nie będą ciążyły żadne obowiązki związane z importem Towarów, w tym konieczność rozliczenia VAT z tytułu tego importu.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy (grupy zainteresowanych) w zakresie pytania nr 1 Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT.
Wobec tego, w celu ustalenia czy Wnioskodawcy przysługuje/będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu Towarów będących własnością B konieczne jest ustalenie: 1) czy Wnioskodawca jest/będzie podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT w odniesieniu do tego importu, jak również 2) czy importowane Towary są/będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych, 3) czy w stosunku do nabycia Towarów nie znajdują zastosowania wyłączenia z prawa do odliczenia VAT o których mowa w art. 88 ustawy o VAT.
Wnioskodawca jako podatnik VAT z tytułu importu Jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Zgodnie natomiast z art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11 ustawy o VAT.
W przypadku zatem, gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu, wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów. Jednocześnie na podstawie art. 5 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE.
L 2013r., Nr 269, str. 1; dalej jako: „Unijny Kodeks Celny”) zgłaszającym jest osoba, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osoba w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane. Dług celny oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego (art. 5 pkt 18 Unijnego Kodeksu Celnego).
Dłużnikiem jest natomiast każda osoba odpowiedzialna za dług celny (art. 5 pkt 19 Unijnego Kodeksu Celnego). Na podstawie art. 77 Unijnego Kodeksu Celnego, dług celny w przywozie powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego m.in. w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym dopuszczeniem do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu. Dłużnikiem jest zgłaszający. Jak wynika z przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca w związku z importem Towarów dokonuje/będzie dokonywać zgłoszenia celnego i dopuszczenia Towarów do obrotu.
Jako że Spółka składając zgłoszenie celne staje się zgłaszającym w rozumieniu przepisów Unijnego Kodeksu Celnego a zgłaszający jest dłużnikiem w rozumieniu tych przepisów, Wnioskodawca jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła, a więc podatnikiem z tytułu importu w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Jednocześnie zarówno przepisy ustawy o VAT jak i Unijnego Kodeksu Celnego nie wskazują, że aby być podatnikiem z tytułu importu konieczne jest posiadanie prawa własności do importowanych towarów. Liczy się natomiast sam fakt dokonywania przez dany podmiot czynności faktycznych takich właśnie jak dokonanie zgłoszenia celnego i dopuszczenie towarów do obrotu.
Uznanie podmiotu dokonującego importu cudzych towarów za podatnika z tytułu tego importu oraz możliwość odliczenia przez niego podatku naliczonego z tytułu tego importu potwierdzone zostało w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS). Wskazać można przykładowo: · interpretację indywidualną DKIS z 27.11.2025 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.674.2025.1.MAZ „Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że Spółka dokonuje importu towarów (materiały do wykonania podgrzewanych mat) w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy.
Wnioskodawca jest wskazany w dokumentach celnych jako odbiorca towaru, co oznacza, że jest zobowiązany do rozliczenia należnego cła i podatku z tytułu tego importu. W efekcie dokonywanych czynności Spółka jest podatnikiem w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym wypadku bez znaczenia jest fakt, że w momencie importu materiałów Spółka nie jest ich właścicielem.
Przy imporcie towarów kluczowe jest bowiem, jaki podmiot dokonuje zgłoszenia celnego, ponieważ na nim ciąży wówczas obowiązek uiszczenia cła i podatku”. oraz · interpretację indywidualną DKIS z 19.08.2025 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.388.2025.1.PJ „Zatem skoro importowane materiały będą przez Spółkę wykorzystywane do czynności opodatkowanych, Spółka będzie uprawniona do obniżenia kwoty podatku VAT należnego z tytułu opisanego importu, o kwotę podatku naliczonego za okres, w którym otrzyma dokument celny.
W tym wypadku - jak już Organ wskazał - na prawo do odliczenia nie będzie miał wpływu fakt, że Spółka nie będzie właścicielem materiałów w momencie ich importu, ale stanie się nim dopiero po dokonaniu importu”. Wykorzystywanie importowanych towarów do działalności gospodarczej podatnika Kolejną przesłanką warunkującą prawo do odliczenia VAT naliczonego jest związek importowanych towarów z działalnością gospodarczą. Kwotę podatku naliczonego w przypadku importu towarów stanowi kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego (art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o VAT).
Z art. 168 lit. e dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE. L 2006 r., Nr 347, poz. 1; dalej: „Dyrektywa VAT”) wynika natomiast, że jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić – VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego.
Podatnik jest zatem uprawniony do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego w związku z importem towarów do państwa członkowskiego, w którym przeprowadza on transakcje podlegające opodatkowaniu, w takim zakresie, w jakim te (importowane) towary są wykorzystywane do celów tych opodatkowanych transakcji. Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 168 lit e Dyrektywy VAT, aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych dokumentów celnych, warunkiem koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej tego podatnika.
Jednocześnie, żaden przepis przywołanych aktów prawnych nie uzależnia odliczenia VAT importowego od nabycia prawa własności/prawa do rozporządzania jak właściciel przedmiotem importu. Skoro bowiem import towarów występuje również wówczas, gdy importer nie nabywa prawa do rozporządzania importowanymi towarami jak właściciel, to również prawo do odliczenia VAT naliczonego może przysługiwać podmiotowi niebędącemu właścicielem towarów.
Kwestia odliczania podatku naliczonego z tytułu importu towarów niebędących własnością podmiotu dokonującego importu w kontekście związku tych towarów z działalnością opodatkowaną tego podmiotu poruszana była w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: „TSUE”). W wyroku z 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road, TSUE uznał, że prawo do odliczenia VAT naliczonego w przypadku importu towarów nie będących własnością podatnika przysługuje jedynie wówczas, gdy koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku jest włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.
Podobnie TSUE orzekł w postanowieniu z 10.10.2020 r., w sprawie C-621/19 Weindel Logistik Service, zgodnie z którym: „Artykuł 168 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przyznaniu prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) importerowi, jeżeli nie dysponuje on prawem własności towarów jak właściciel i jeżeli brak jest kosztów przywozu powodującego naliczenie podatku lub koszty te nie są włączone w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej”.
Powyższy pogląd prezentowany jest również w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych jak i w stanowiskach DKIS w wydawanych przez niego interpretacjach. Przykładowo wskazać należy na wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 183/17, sąd, odwołując się do orzecznictwa TSUE, wskazał, że: „(…) na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT tak samo jak na gruncie art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE, co do zasady, niezbędnym warunkiem odliczenia podatku naliczonego jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami (wydatkami), a konkretną transakcją opodatkowaną.
Wydatki te powinny stanowić część składową kosztów świadczenia, uwzględnioną w cenie (…) Te same zasady w kwestii odliczania podatku naliczonego będą dotyczyły wszystkich podmiotów, które w rozumieniu przepisów WKC mogą być uznane za dłużników i zobowiązane do uiszczenia należnego podatku VAT z tytułu importu towarów (np. przedstawiciele pośredni, agencje celne, osoby usuwające towar spod dozoru celnego, przewoźnicy, podmioty dokonujące importu towarów na rzecz innych podmiotów itd.).
W każdym przypadku należy zatem badać, czy koszt towarów powodujących naliczenie podatku z tytułu importu jest włączony w cenę transakcji objętych podatkiem należnym (w cenę towarów lub usług), świadczonych przez tego konkretnego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej”. W odniesieniu natomiast do interpretacji indywidualnych DKIS na uwagę zasługują w szczególności najnowsze pisma potwierdzające stanowisko Zainteresowanych: · Interpretacja indywidualna DKIS z 8.01.2026 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.694.2025.2.RM „W analizowanej sprawie, Towary będą transportowane do Polski z państwa trzeciego (z Japonii) - wystąpi zatem import towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy.
Jednocześnie z okoliczności sprawy wynika, że Spółka będzie podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Spółka wskazała, że w momencie przyjazdu Towarów do Polski będzie dokonywała importu Towarów oraz dopuści je do obrotu na terytorium kraju nie będąc ich właścicielem. (…) Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że umowa zawarta z Klientem nie dotyczy sprzedaży towarów lecz usług konfekcjonowania wykonywanych na towarze powierzonym będącym własnością Klienta.
W związku z tym, wynagrodzenie za usługę nie będzie zawierać wartości towaru, gdyż towar ten, w trakcie realizacji na nim usług konfekcjonowania, należy do Klienta - nie zostało przeniesione prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel na Spółkę. Zatem w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z dokonywaną przez Spółkę dostawą towarów obejmującą wartość zaimportowanych przez nią towarów. Jednakże, jak wynika z wniosku, Spółka obciąża Klienta poniesionymi kosztami podatku VAT w związku z importem wystawiając odrębną fakturę.
(…) W związku z tym, że Spółka obciąża Klienta kwotą podatku VAT zapłaconego przy imporcie towarów, która to kwota, jak wskazano wcześniej, musi być w opisanych okolicznościach włączona do podstawy opodatkowania z tytułu świadczenia usług konfekcjonowania, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów wynikającego z otrzymanego dokumentu celnego. Na powyższe rozstrzygnięcie nie ma wpływu okoliczność, że Spółka nie będzie właścicielem importowanych Towarów.
Przy czym należy wskazać, że Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów na podstawie art. 86 ust. 8 ust. 1 ustawy”. · interpretacja indywidualna DKIS z 18.09.2025 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.452.2025.2.GK „Wnioskodawca będzie świadczyć wsparcie w lokalnym montażu SKD w imieniu B. Limited.
Wsparcie to będzie obejmowało w szczególności następujące usługi: a) dokonanie importu, odprawy celnej, przechowywanie i konserwacja SKD, przy czym tytuł prawny do SKD pozostanie po stronie B. Limited; b) wynajem oraz utrzymanie magazynu przeznaczonego dla przechowywania SKD (…) Koszty związane z importem SKD i narzędzi zostaną poniesione przez Wnioskodawcę we własnym imieniu i na własny rachunek, a następnie zostaną uwzględnione w podstawie kalkulacji wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usług na rzecz B. Limited. Wnioskodawca będzie pełnić rolę importera narzędzi niezbędnych do instalacji SKD na terytorium Polski.
W związku z tym, Wnioskodawca zostanie wskazany jako podmiot dokonujący importu na zgłoszeniu celnym. Ponadto, Wnioskodawca będzie dysponowała kompletną oraz wymaganą dokumentację celną potwierdzającą dokonanie importu. (…) Zatem to Wnioskodawca dokonuje importu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy. Oznacza to, że w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy Wnioskodawca będzie podatnikiem. W tym wypadku bez znaczenia będzie fakt, że Wnioskodawca nie będzie ich właścicielem. W przypadku importu towarów kluczowe jest bowiem, jaki podmiot dokonuje zgłoszenia celnego, ponieważ na nim ciąży wówczas obowiązek uiszczenia cła i podatku.
Jednocześnie w opisie zdarzenia przyszłego, wynika, że importowane towary będą wykorzystywane do świadczenia usług wsparcia w lokalnym montażu SKD w imieniu B. Limited.
Tak więc w przedstawionej sprawie będzie istniał związek pomiędzy importem towarów a świadczeniem usług wsparcia w lokalnym montażu SKD”. · interpretacja indywidualna DKIS z 28.04.2025 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.685.2024.2.RM „W kalkulacji ceny Wnioskodawca uwzględnia koszty kontroli jakościowej materiałów przy przyjęciu, koszty magazynowania w kontrolowanych warunkach, przygotowania technologicznego i programowania obróbki, koszty robocizny związanej z obróbką mechaniczną, spawaniem i montażem, koszty energii i materiałów pomocniczych a także koszty kontroli jakości, testów oraz zabezpieczeń antykorozyjnych i pakowania.
Wskazane elementy składają się na wartość dodaną, która jest podstawą rozliczeń z kontrahentami i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT (stanowią one około 75-85% całkowitej wartości końcowych wyrobów). Wnioskodawca wskazał, że w modelu produkcyjnym importowane materiały powierzone są bezpośrednio związane z czynnościami opodatkowanymi, ponieważ stanowią składnik wyrobów finalnych, których sprzedaż realizowana jest w formie eksportu (stawka VAT 0%), wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (stawka VAT 0%) lub dostawy krajowej (stawka VAT 23%). Wskazali Państwo również, że rozliczają Państwo wyłącznie usługę przetworzenia i wytworzenia.
Koszty związane z obsługą materiałów powierzonych stanowią element kalkulacyjny ceny za świadczenie wykonywane na rzecz kontrahenta, które podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, skoro w modelu produkcyjnym importowane materiały powierzone są wykorzystywane przez Państwa do czynności opodatkowanych, przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z dokumentu celnego, na podstawie art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT”.
Analogiczne stanowisko zajął DKIS również w wielu starszych interpretacjach indywidualnych, w tym m.in. w interpretacji indywidualnej DKIS z 12.03.2025 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.603.2024.1.MAZ oraz interpretacji indywidualnej DKIS z 15.10.2020 r., znak 0112-KDIL1-3.4012.304.2020.2.TK. W przypadku Wnioskodawcy, koszty związane z importem Towarów (koszty transportu, regulacyjne, magazynowania, odprawy celnej itp.) co do zasady są i będą uwzględniane przy ustalaniu wynagrodzenia za Usługi świadczone przez Spółkę).
Wprawdzie niektóre koszty (takie jak koszty transportu, koszty regulacyjne), są/będą wprost refakturowane na B, nie zmienia to jednak faktu, że wysokość kosztów stałych i zmiennych za świadczone przez Spółkę Usługi co do zasady jest/będzie kalkulowana w oparciu o wolumen importowanych Towarów.
Innymi słowy, ilość i wartość importowanych Towarów ma/będzie miała bezpośrednie przełożenie na wartość transakcji podlegających opodatkowaniu VAT, realizowanych przez Spółkę na rzecz B. Odrębne refakturowanie części kosztów ma charakter wyłącznie techniczny i stanowi ustalony umownie sposób rozliczenia ceny za Usługi świadczone przez Spółkę na rzecz B. Koszty związane z importem Towarów co do zasady stanowią/będą stanowiły element ceny transakcji podlegającej opodatkowaniu (wynagrodzenia za Usługi świadczone przez Spółkę).
Jednocześnie importowane Towary są/będą wykorzystywane przez Spółkę do świadczenia na rzecz B opodatkowanych Usług, ponieważ to w związku z tymi Towarami Spółka wykonuje/będzie wykonywać czynności takie jak transport, usługi regulacyjne i magazynowanie.
Tym samym, importowane Towary są/będą zatem bezpośrednio związane z czynnościami opodatkowanymi Wnioskodawcy - to bowiem wobec tych importowanych Towarów Wnioskodawca świadczy/będzie świadczył Usługi na rzecz B. Powyższe stanowisko potwierdzają wytyczne z 94. posiedzenia Komitetu VAT (dokument C – taxud.c.1(2012)243615–716) z dnia 19 października 2011 r., zgodnie z którymi podatnik wyznaczony jako zobowiązany do zapłaty VAT z tytułu importu nie jest uprawniony do odliczenia tego podatku tylko wtedy, gdy łącznie spełnione są następujące przesłanki: 1) podatnik nie uzyskuje prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, 2) koszt tych towarów nie ma bezpośredniego i ścisłego związku z jego działalnością gospodarczą.
W realiach niniejszej sprawy drugi z ww. warunków pozostaje niespełniony, ponieważ – jak opisano wyżej - koszty związane z importem Towarów co do zasady stanowią/będą stanowiły element ceny Usług świadczonych przez Spółkę na rzecz B. Jednocześnie importowane Towary są/będą wykorzystywane przez Spółkę do świadczenia na rzecz B opodatkowanych Usług, ponieważ to w związku z tymi Towarami Spółka wykonuje/będzie wykonywać czynności takie jak transport, usługi regulacyjne i magazynowanie. Tym samym, wytyczne Komitetu VAT potwierdzają, że Wnioskodawcy w tej sytuacji będzie przysługiwało pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu importu.
Na prawo to nie ma zdaniem Wnioskodawcy wpływu fakt obciążania B równowartością kwoty VAT odprowadzonego przez niego w związku z importem w oparciu o notę obciążeniową. Taki sposób rozliczeń został bowiem przez Zainteresowanych przyjęty z uwagi na brak całkowitej pewności czy organy podatkowe zaakceptują prawo do odliczenia VAT naliczonego przez Wnioskodawcę, o którego potwierdzenie wnosi on w niniejszym wniosku. W przypadku uzyskania interpretacji pozytywnej, Zainteresowani planują zaniechanie tego sposobu rozliczeń, tj. zaprzestanie obciążania B kwotą VAT uiszczonego przez Wnioskodawcę i zaprzestanie wystawiania z tego tytułu not obciążeniowych.
Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawcy przysługuje/przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu Towarów, które stanowią własność B. Podkreślić należy, że istnieją również stanowiska DKIS gdzie kwestia uwzględniania kosztów importowanych towarów w cenie świadczonej usługi/dostawie towarów opodatkowanej VAT nie jest w ogóle rozpatrywana w kontekście prawa do odliczenia VAT naliczonego z tytułu importu towarów, w przypadku, gdy podmiot importujący te towary nie ma prawa do rozporządzania nimi jak właściciel. Organ bierze w nich pod uwagę jedynie związek importowanych towarów z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą (opodatkowaną).
Przykładowo: · interpretacja indywidualna DKIS z 17.02.2021 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.674.2020.1.PJ „Jak wskazano powyżej Wnioskodawca był podatnikiem z tytułu importu maszyn, które są wykorzystywane do celów opracowania wyrobów betonowych. W konsekwencji powstał u niego podatek naliczony z tytułu tego importu, stanowiący kwotę podatku wynikającego z otrzymanego dokumentu celnego, o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy. Zaimportowane maszyny są przez Wnioskodawcę wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
Istnieje zatem związek między zapłatą podatku naliczonego a czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi z użyciem zaimportowanych towarów do czynności przez Wnioskodawcę. Wobec powyższego Wnioskodawcy będzie przysługiwało, pod warunkiem posiadania dokumentów celnych z których wynika kwota podatku naliczonego, prawo do odliczenia tego podatku od podatku należnego”. Podobnie interpretacje indywidualne DKIS z 01.07.2021 r., znak: 0112-KDIL1-3.4012.215.2021.1.JK, z 15.10.2020 r., znak 0112-KDIL1-3.4012.304.2020.2.TK oraz z 22.04.2020 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.55.2020.1.PJ.
Jak już wskazano powyżej, istnieje związek pomiędzy importem Towarów, a wykonywaną przez Spółkę działalnością gospodarczą (opodatkowaną). Wobec tych Towarów właśnie Wnioskodawca świadczy/będzie świadczył Usługi na rzecz B, za które to otrzymuje/będzie otrzymywał wynagrodzenie. Usługi te związane są/będą z działalnością gospodarczą Spółki i podlegają opodatkowaniu.
Wyłączenie z prawa do odliczenia VAT naliczonego Jednocześnie opisywana w niniejszym wniosku sytuacja (odliczenie VAT naliczonego z tytułu importu towarów nie będących własnością importera) nie została wskazana w art. 88 ustawy o VAT, stanowiącym katalog przesłanek negatywnych, wyłączających prawo podatnika do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku naliczonego. Ponadto, żaden inny przypadek włączający prawo do odliczenia VAT o którym mowa w art. 88 ustawy o VAT nie zajdzie zastosowania w niniejszej sprawie.
Reasumując z uwagi na to, że: · Wnioskodawca jest/będzie podatnikiem z tytułu importu Towarów, · istnieje związek pomiędzy importem Towarów a wykonywaną przez Spółkę działalnością opodatkowaną (bez zaimportowania Towarów, Spółka nie mogłaby wykonać swoich usług), · koszty importu uwzględniane są/będą w cenie Usług świadczonych przez Spółkę na rzecz B (w cenie czynności opodatkowanych) Wnioskodawcy przysługuje/będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu importu Towarów nie będących jego własnością.
Jednocześnie podmiot będący właścicielem Towarów oraz na rzecz którego Spółka świadczy/będzie świadczyć Usługi nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polce (jest jedynie zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym dla potrzeb rozliczania VAT dla transakcji realizowanych z magazynu Wnioskodawcy w Polsce). Jednocześnie B jest zarejestrowanym w Republice Korei podatnikiem podatku od wartości dodanej. W związku z tym, na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia Usług Wnioskodawcy na rzecz B jest miejsce, w którym B posiada siedzibę działalności gospodarczej.
Usługi świadczone przez Spółkę na rzecz B nie są/nie będą zatem opodatkowane w Polsce. Jak stanowi natomiast art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
W przypadku, gdyby Usługi świadczone byłyby na terytorium kraju, Wnioskodawcy przysługiwałoby prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych ze świadczeniem tych Usług. Usługi te bez wątpienia związane są z działalnością gospodarczą (opodatkowaną) Spółki, co zostało wskazane również powyżej. Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy (grupy zainteresowanych) w zakresie pytania nr 2 Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1, jako, że to na Wnioskodawcy ciąży/będzie ciążył obowiązek uiszczenia cła (z uwagi na dokonywanie zgłoszenia celnego i dopuszczenia do obrotu) to Wnioskodawca jest/będzie podatnikiem z tytułu importu Towarów.
Z chwilą powstania długu celnego powstaje również obowiązek podatkowy w VAT (art. 19a ust. 9 ustawy o VAT). Jako że dług celny powstaje/powstanie wobec Spółki, obowiązek podatkowy w VAT powstaje/powstanie również wobec Spółki. To Spółka zatem obok dopełnienia formalności celnych i uiszczenia cła jest/będzie obowiązana do rozliczenia i zapłaty VAT. Tym samym na B nie ciążą/nie będą ciążyły żadne obowiązki związane z rozliczeniem i zapłatą VAT z tytułu importu Towarów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie: - prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu importu Towarów niebędących własnością Spółki - jest nieprawidłowe, - braku obowiązków ciążących na B związanych z rozliczeniem i zapłatą VAT z tytułu importu Towarów - jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263, ze zm.; dalej jako: „ustawa”): Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
W rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.). W myśl art. 2 pkt 3 ustawy: Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej […].
W świetle art. 2 pkt 4 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 2 pkt 7 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie towarów - rozumie się przez to przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
Zarówno dostawa towarów, jak i świadczenie usług mieszczą się w definicji sprzedaży, określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, zgodnie z którym: Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].
Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy: Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Stosownie do art. 26a ust. 1 ustawy: Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
Zgodnie zaś z art. 19a ust. 9 ustawy: Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11. Zatem w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu, wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów. Jak wskazano w art. 5 pkt 15, 18 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE.
L 2013 r., Nr 269, str. 1; dalej jako: „unijny kodeks celny”): Do celów niniejszego kodeksu stosuje się następujące definicje: 15) „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane; 18) „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego; 19) „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.
Przepis art. 18 ust. 1 unijnego kodeksu celnego stanowi, że: Każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.
W rozumieniu art. 77 unijnego kodeksu celnego: 1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych: a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu; b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. 2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. 3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego.
Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem.
Jak stanowi art. 33 ust. 1 ustawy: Podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w: 1) zgłoszeniu celnym albo 2) rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446, w przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia 2015/2447 - kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b. Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy: Podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia kwoty obliczonego podatku, z zastrzeżeniem art. 33a i art. 33b.
Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przede wszystkim należy podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów. Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel.
Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer. Z kolei kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.
Zgodnie z art. 28a ustawy: Na potrzeby stosowania ww. rozdziału: 1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; 2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy: Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy: W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce oraz jest zarejestrowana jako czynnym podatnikiem VAT. Spółka wchodzi w skład międzynarodowej grupy …, oferującej (...). Kontrahent B z siedzibą w Republice Korei jest przedsiębiorstwem z branży … zajmującym się m.in. …. B jest zarejestrowana w Korei Południowej na potrzeby podatku od wartości dodanej oraz jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy. B nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polce. B nie posiada i nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym miejscu niż Korea Południowa.
B w Polsce jest zarejestrowana dla potrzeb VAT jako podatnik VAT czynny. W zakresie VAT, B działa przez przedstawiciela podatkowego w Polsce. Spółka dokonuje/będzie dokonywać importu towarów należących do B (Towarów), które to następnie są/będą przez B odsprzedawane do kontrahentów z UE oraz spoza UE. Spółka w związku z importem Towarów dokonuje/będzie dokonywać zgłoszenia celnego na podstawie faktury pro forma, dopuszczenia do obrotu, innych formalności celnych oraz opłaca/będzie opłacał należności celne oraz VAT. Spółka jest/będzie w posiadaniu dokumentów celnych, z których wynikać będą należności celne i podatkowe.
W wyniku realizacji przez Spółkę ww. obowiązków Towary będą umieszczane/zostaną umieszczone w magazynie Spółki znajdującym się w Polsce, z którego prowadzona będzie ich dalsza sprzedaż (dystrybucja), przy czym organizacja transportu z tego magazynu może być realizowana przez B, podmioty działające na jego rzecz lub przez Kontrahentów, w tym w szczególności przez niezależnych dystrybutorów organizujących logistykę we własnym zakresie. W ramach dystrybucji Towary mogą być przemieszczane do różnych państw zgodnie z zapotrzebowaniem Kontrahentów.
Podczas realizowania importu Towarów Spółka nie posiada/nie będzie posiadał prawa do rozporządzania nimi jak właściciel oraz prawo to nie przechodzi i nie przejdzie z B na Spółkę na żadnym etapie transakcji (cały czas właścicielem Towarów pozostaje/pozostawał będzie B i to on dokonuje/dokonywać będzie dalszej dystrybucji Towarów – w ramach transakcji WDT oraz eksportu). Spółka jest/będzie wskazana jako importer i zgłaszający na dokumentach celnych i to on odprawia/będzie odprawiać Towary należące do B. Spółka ponosi/będzie ponosić koszty związane z rozliczeniem m.in. VAT z tytułu importu Towarów.
Kosztami uiszczonego podatku VAT Spółka będzie obciążała B, co zostanie każdorazowo udokumentowane notą obciążeniową.
W związku z importem przez Spółkę Towarów będących własnością B, Spółka ponosi/ponosić będzie następujące koszty, którymi następnie obciąża/obciąży B, np.: · koszty transportu, · koszty regulacyjne wynikające z przepisów szczególnych dotyczących towarów i farmaceutyków, takie jak związane z pełnieniem funkcji Podmiotu Odpowiedzialnego (MAH), związane z materiałami edukacyjnymi stanowiącymi dodatkowe środki ograniczające ryzyko (aRMM) czy też związane z rejestracją wynikającą z przepisów szczególnych, przygotowywaniem, składaniem oraz utrzymywaniem dokumentacji rejestracyjnej, prowadzeniem korespondencji z Europejską Agencją Towarów (EMA) oraz właściwymi organami krajowymi, obsługą zmian porejestracyjnych oraz zapewnianiem ciągłej zgodności regulacyjnej produktów.
Spółka zgodnie z zawartą umową z B zobowiązuje się do świadczenia: · usług regulacyjnych, · usług magazynowania i dalszej obsługi dostaw Towarów, · usług związanych z dopuszczeniem Towarów na rynek UE, · usług jakościowych i analitycznych, · usług nadzoru nad bezpieczeństwem stosowania towarów (….) i bezpieczeństwem Towarów, · usług pomocniczych.
Zgodnie z zawartą Umową Spółka zobowiązana jest do importu Towarów i realizację/świadczenie na rzecz B usług podlegających opodatkowaniu VAT obejmujących między innymi: · wsparcie związane z dopuszczeniem Towarów do obrotu na rynkach/krajach wskazanych w Umowie, · świadczenie usług magazynowania i logistyki, · realizacje usług polegających na zarządzaniu jakością i bezpieczeństwem Towarów, czy też świadczeniem, · innych usług pomocniczych dotyczących Towarów.
Odnosząc do kwestii objętej zakresem pytania nr 1 w pierwszej kolejności zauważyć należy, że do świadczonych przez Spółkę ww. usług na rzecz B nie znajdują zastosowania inne szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. W związku z powyższym miejsce świadczenia przez Spółkę ww. usług, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, jest/będzie miejsce, w którym B posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. terytorium Republiki Korei.
Przechodząc do prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu Towarów wskazać należy, że w myśl art. 86 ust. 1 ustawy: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu towarów - kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego.
Zatem, zgodnie z powołanym art. 86 ustawy, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przy czym - stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy – kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku naliczonego wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego. Jednocześnie, w myśl art. 168 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.): Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, który jest zobowiązany zapłacić - VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego.
Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego w związku z importem towarów do państwa członkowskiego, w którym przeprowadza on transakcje podlegające opodatkowaniu w zakresie, w jakim te (importowane) towary są wykorzystywane do celów tych opodatkowanych transakcji. Kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów rozpatrywał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w powołanym również przez Państwa wyroku z 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road.
W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że zgodnie z art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE, prawo do odliczenia istnieje wówczas, gdy przywiezione towary są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Jednocześnie Trybunał przypomniał, że przesłanka ta jest spełniona jedynie wtedy, gdy koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku jest włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.
Ponieważ w sprawie badanej przez TSUE wartość przewożonych towarów nie stanowiła części kosztów składających się na cenę zafakturowaną przez przewoźnika, którego działalność ogranicza się do przewozu tych towarów za wynagrodzeniem, przesłanki zastosowania art. 168 lit. e) dyrektywy VAT nie zostały spełnione. Zatem, jeżeli zgłoszenie towarów do odprawy celnej dokonywane jest przez przewoźnika, który na podstawie przepisów celnych może zostać zobowiązany do uiszczenia zobowiązania wynikającego z cła oraz podatku VAT z tytułu importu towarów, uiszczony przez tego przewoźnika należny podatek z tytułu importu towarów nie będzie stanowił u niego podatku naliczonego i nie będzie podlegał odliczeniu.
Te same zasady w kwestii odliczania podatku naliczonego będą dotyczyły wszystkich podmiotów, które w rozumieniu przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego mogą być uznane za dłużników i zobowiązane do uiszczenia należnego podatku VAT z tytułu importu towarów (np. przedstawiciele pośredni, agencje celne, przewoźnicy, podmioty dokonujące importu towarów na rzecz innych podmiotów itd.). W każdym przypadku należy zatem badać, czy koszt towarów powodujących naliczenie podatku z tytułu importu jest włączony w cenę transakcji objętych podatkiem należnym (w cenę towarów lub usług), świadczonych przez tego konkretnego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.
Z kolei jak stanowi art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy: Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
Natomiast katalog przesłanek negatywnych, wyłączających prawo podatnika do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku, zawiera art. 88 ustawy. Z powołanego art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy wynika, że podatnik podatku od towarów i usług, który dokonuje dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, zachowuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, pod warunkiem, że wykonując takie czynności na terytorium kraju miałby również prawo do odliczenia.
Jak wcześniej wskazano kwestia prawa do odliczenia VAT z tytułu importu towarów uregulowana została w art. 86 ustawy, zgodnie z którym podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego (bądź kwota podatku należnego – w przypadku, o którym mowa w art. 33a ustawy).
Zatem, aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych dokumentów celnych, warunkiem koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej tego podatnika. Przy czym, jak wskazał TSUE, koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku powinien być włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej Z treści wniosku wynika, że importowane Towary nie stanowią/ nie będą stanowiły własności Spółki. Spółka pełni/będzie pełnić rolę importera Towarów na terytorium Polski.
Spółka na dokumentach celnych jest/będzie wskazana jako importer i zgłaszający. Zatem to Spółka dokonuje/będzie dokonywała importu Towarów w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy. Oznacza to, że w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy Spółka jest/będzie podatnikiem. W analizowanym przypadku bez znaczenia pozostaje fakt, że Spółka nie jest/nie będzie właścicielem importowanych Towarów. W przypadku importu towarów kluczowe jest bowiem, jaki podmiot dokonuje zgłoszenia celnego, ponieważ na nim ciąży wówczas obowiązek uiszczenia cła i podatku. Jednocześnie jak Spółka wskazała, w opisie sprawy koszt Towarów nie jest wliczony w cenę usług świadczonych przez Spółkę.
Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że wbrew opinii Spółki, w przedmiotowej sprawie nie zostały/nie zostaną spełnione wszystkie ww. przesłanki dające prawo do odliczenia, tj. nie istnieje/nie będzie istniał związek pomiędzy importem Towarów, a czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Spółkę, co oznacza, że Spółka nie ma/nie będzie miała prawa do odliczenia podatku VAT w związku z dokonaniem importu Towarów niebędących własnością Spółki. Okoliczność, że Spółka jest/będzie zobowiązana do zapłaty podatku należnego od importu Towarów nie oznacza, że Spółce przysługuje/będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu.
Importowane towary nie są/nie będą bowiem wykorzystywane przez Spółkę do świadczonych usług na rzecz B podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT poza terytorium kraju. Świadczenie usług związanych z importem Towarów wraz z pozostałymi świadczeniami w tym magazynowania i logistyki, w sytuacji gdy koszt tych Towarów nie wpływa/nie będzie wpływał na cenę świadczonych usług – nie jest tożsame z wykorzystaniem importowanych Towarów do czynności opodatkowanych lub podlegających opodatkowaniu poza terytorium kraju.
Czym innym jest bowiem koszt samych towarów poniesiony przez ich nabywcę, a czym innym koszty związane z importem poniesione przez Spółkę w ramach usług na rzecz B. Zatem, fakt, że Spółka z tytułu solidarnej odpowiedzialności jest/była zobowiązana do zapłaty należnego podatku VAT od importu Towarów nie oznacza, że Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w związku z dokonaniem importu Towarów i zapłatą zobowiązania, gdyż Spółka nie wykorzystuje importowanych Towarów w swojej działalności gospodarczej.
Należy podkreślić, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie jest uzależnione od tego czy import towarów realizowany jest przez właściciela towarów, przewoźnika czy też podmiotu, który wykonuje czynności na importowanych towarach powierzonych ani też od rodzaju procedury celnej, w ramach której jest dokonywany import towarów. Jak wskazał TSUE w omawianym orzeczeniu C-187/14 DSV Road, prawo do odliczenia istnieje jedynie wówczas, gdy przywiezione towary są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału dotyczącym prawa do odliczenia podatku VAT obciążającego nabycie towarów lub usług przesłanka ta jest spełniona jedynie wówczas, gdy koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku jest włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz przedstawione okoliczności sprawy wskazać należy, że skoro importowane Towary nie są/nie będą „konsumowane” przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności usługowej, a wartość importowanych Towarów nie stanowi/nie będzie stanowić części kosztów składających się na cenę świadczonych usług na rzecz B, to przesłanki wynikające z art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 8 ustawy w analizowanej sprawie nie są/nie będą spełnione. W konsekwencji Spółka nie ma/nie będzie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu importu Towarów niebędących własnością Spółki.
Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe. Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania nr 2 wskazać należy, że jak wyżej rozstrzygnięto to Spółka w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy jest/będzie podatnikiem z tytułu importu Towarów, ponieważ to Spółka na dokumentach celnych jest/będzie wskazana jako importer i to Spółka dokonuje/będzie dokonywała importu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy.
W konsekwencji, skoro to nie B jest/będzie podatnikiem na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy i to nie B dokona zgłoszenia celnego, to tym samym na B nie ciążą/nie będą ciążyły żadne obowiązki związane z rozliczeniem i zapłatą VAT z tytułu importu Towarów. Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanych. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy.
Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
Należy również wskazać, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że wydane interpretacje indywidualne, w tym także powołane przez Państwa interpretacje indywidualne, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może dokonać ich zmiany.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622 e zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Spółka A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.