Pytania
1. Czy usługi logistyczne, świadczone przez … PL mają charakter usług związanych z nieruchomością, o których mowa w art. 28e ustawy o VAT? 2. Czy nabywanie przez 2 od 1 sp. z o.o. kompleksowych usług logistycznych związanych z prowadzoną sprzedażą internetową towarów na terytorium Polski skutkuje powstaniem po stronie 2 stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu przepisów o VAT, a w konsekwencji – zastosowaniem art. 28b ust. 2 ustawy o VAT do określenia miejsca świadczenia tych usług?
3. Jeżeli stanowisko Zainteresowanych w zakresie odpowiedzi na pytania nr 1 i 2 zostanie uznane za prawidłowe, należy uznać, że: - do usług logistycznych świadczonych przez 1 na rzecz 2 w zakresie obsługi sprzedaży internetowej Towarów zastosowanie ma art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, - natomiast w zakresie obsługi sprzedaży detalicznej Towarów prowadzonej przez 2 w sklepach stacjonarnych – zastosowanie ma art. 28b ust. 2 ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1. Zdaniem Zainteresowanych, usługi logistyczne, świadczone przez Spółka PL nie mają charakteru usług związanych z nieruchomością, o których mowa w art. 28e ustawy o VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy o VAT) jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy o VAT.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Jednym z wyjątków od ww. zasady ogólnej jest określenie miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami.
W myśl art. 28e ustawy o VAT miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości. Krajowe regulacje dotyczące określenia miejsca świadczenia usług wynikają z analogicznych rozwiązań w prawie unijnym.
Również Dyrektywa VAT w art. 47 przewiduje, iż miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość w odniesieniu do m.in. następujących grup usług: · usługi rzeczoznawców i agentów nieruchomości, · usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości, · usługi związane z przygotowaniem i koordynacją prac budowlanych (takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego).
W myśl art. 31a ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011 (dalej: „Rozporządzenie UE”), usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 Dyrektywy VAT, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach: 1. Gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług. 2. Gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
Ponadto art. 31a ust. 2 lit. h Rozporządzenia UE wskazuje, że Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c, łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę. Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b ww. Rozporządzenia UE, Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
W konsekwencji, określając, czy usługi logistyczne, będące przedmiotem niniejszego wniosku powinny być klasyfikowane jako usługi związane z nieruchomością, należy ustalić czy usługi te pozostają w bezpośrednim związku z konkretną nieruchomością.
Zgodnie z opinią Rzecznik Generalnej w postępowaniu dla wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonym przez Naczelny Sąd Administracyjny (sprawa C-155/12) należy przyjąć wystąpienie wystarczająco bezpośredniego związku pomiędzy usługą a nieruchomością dla celów zastosowania art. 47 Dyrektywy VAT wówczas, gdy przedmiotem usługi jest używanie konkretnej nieruchomości, dokonywanie na niej prac lub wydawanie w jej przedmiocie opinii, lub też wówczas, gdy usługa została w sposób wyraźny wskazana w przepisie.
Jednocześnie w swoim wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE” lub „Trybunał”) wydanym w dniu 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12 RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland sp. z o.o. vs.
Minister Finansów stwierdził, że Artykuł 47 Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania, obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich półkach magazynowych, przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek i załadunek są objęte tym artykułem jedynie wówczas, gdy magazynowanie stanowi świadczenie główne czynności jednolitej i usługobiorcom jest przyznane prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości.
Innymi słowy świadczenie magazynowania może odznaczać się wystarczająco ścisłym związkiem z nieruchomością jedynie wówczas, gdy jest ono związane z prawem używania konkretnej nieruchomości lub konkretnej części nieruchomości. Tylko w tym przypadku sama nieruchomość byłaby przedmiotem usługi. W tym kontekście może mieć znaczenie okoliczność, że powierzchnie magazynowe nie są w sposób swobodny dostępne dla usługobiorcy. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka 2, jako nabywca usług logistycznych, nie dysponuje w sposób swobodny prawem wyłącznego korzystania z nieruchomości położonej w .... , w której Spółka PL realizuje przedmiotowe usługi.
Decyzje dotyczące zagospodarowania powierzchni magazynowej podejmowane są przez Usługodawcę, bez znaczącego udziału pracowników Spółki 2 – to pracownicy Spółki PL ponoszą ostateczną odpowiedzialność za przechowywanie towarów oraz za dobór i wykorzystanie infrastruktury technicznej magazynu. Dodatkowo należy wskazać, że zakres usług świadczonych przez Usługodawcę na rzecz Spółki 2 obejmuje kompleksową usługę o charakterze logistycznym, w której udostępnianie przestrzeni magazynowej i przechowywanie mają stanowić jedne z elementów szerszego procesu logistycznego, a w ostatecznym rozrachunku – dostawy towarów do klienta.
Wykorzystanie przestrzeni magazynowej i przechowywanie towarów nie są celem prowadzonej działalności, nie mają przynosić zysków …, są jedynie jednym ze środków do zrealizowania dostawy towarów. Przedmiotem usług Spółki PL ma być obsługa Towarów przechowywanych w magazynie oraz aktywne zarządzanie procesem logistycznym, a nie przyznawanie Spółce … prawa użytkowania nieruchomości. Tym samym, w ocenie Zainteresowanych, analizowane usługi logistyczne nie będą miały charakteru usług związanych z nieruchomością. Zasadniczym celem świadczonych usług ma być obsługa logistyczna Towarów tak, aby w jak najkrótszym czasie dotarły one do nabywców.
Ten proces ma zapewnić Spółce … możliwie najbardziej wydajny i efektywny obrót dla jej Towarów. Analogiczne stanowisko w podobnych stanach faktycznych zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.12.2022.2.PC organ stwierdził, że „pomimo iż określona i dedykowana przestrzeń jest przeznaczona wyłącznie do przechowywania i obsługi produktów Państwa Spółki, jednakże Spółka nie ma prawa do decydowania o rozmieszczeniu towarów bądź prawa do zarządzania powierzchnią magazynową, w której przechowywane są towary. Co istotne, Państwa Spółka ma ograniczony dostęp do magazynu Usługodawcy.
Zatem należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku kompleksowa usługa magazynowo logistyczna świadczona przez Usługodawcę na rzecz Państwa Spółki nie jest usługą związaną z nieruchomością. W konsekwencji do przedmiotowej usługi art. 28e ustawy nie znajduje zastosowania.” Z kolei w interpretacji indywidualnej z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.82.2021.2.WR organ uznał, że usługi logistyczno-magazynowe nie są związane z nieruchomością z uwagi na brak nieograniczonego dostępu usługobiorcy do magazynu oraz fakt, że to pracownicy usługodawcy odpowiedzialni są za bezpośrednie wykonywanie czynności związanych ze składowaniem towarów.
Mając powyższe na uwadze Zainteresowani stoją na stanowisku, że usługi logistyczne objęte zakresem niniejszego wniosku nie będą spełniać kryterium pozwalającego na traktowanie ich jako usług związanych z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT. Ad 2. Stanowisko prawne Zainteresowanych w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 1 wskazujące, że kompleksowe usługi logistyczne opisane w przedmiotowym wniosku nie stanowią ich zdaniem usług związanych z nieruchomościami w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT skutkuje tym, że do miejsca świadczenia tych usług nie znajduje zastosowania ww. przepis szczególny.
W związku z powyższym należy rozpatrywać miejsce ich świadczenia, a w rezultacie także miejsce ich opodatkowania zgodnie z zasadami ogólnymi przewidzianymi na mocy art. 28b ustawy o VAT. Dla właściwego ustalenia zakresu zastosowania art. 28b ustawy o VAT decydującą rolę odgrywa kwestia posiadania przed podatnika stałego miejsca prowadzenia działalności, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności Należy wskazać, że przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji legalnej pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności. W tym względzie należy zatem przeanalizować przepisy prawa unijnego.
Otóż na podstawie art. 11 i art. 53 Rozporządzenia UE przez "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" należy rozumieć dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego Rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego: · do umożliwienia odbioru i wykorzystywania usług świadczonych na jego rzecz na własne potrzeby (tzw. stałe miejsce do celów zakupowych), · w celu realizacji dostaw towarów lub usług, w których uczestniczy (tzw. stałe miejsce dla celów sprzedaży).
Dla określenia właściwej istoty stałego miejsca prowadzenia działalności należy sięgnąć do wykładni tego pojęcia wypracowanej na przestrzeni lat w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Na podstawie wyroków wydanych przez TSUE określono następujące warunki, które powinny być łącznie spełnione, aby uznać, że podatnik posiada w danym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów podatku VAT: · obecność w danym państwie jest wystarczająco trwała - tj. podatnik ma zamiar prowadzić działalność gospodarczą w tym państwie na stałe lub przynajmniej długoterminowo; · podatnik dysponuje wystarczającymi zasobami ludzkimi i technicznymi - tj. podatnik w danym państwie dysponuje przestrzenią, w której może być prowadzona działalność gospodarcza, odpowiednią infrastrukturą techniczną (która może się różnić w zależności od rodzaju prowadzonej działalności) oraz odpowiednim personelem.
W tym względzie Trybunał podkreśla, że aby powstało stałe miejsce prowadzenia działalności, powinny istnieć zarówno zasoby ludzkie, jak i techniczne; · należy także dokonać oceny poziomu niezależności i odrębności infrastruktury oraz personelu obecnego w danym państwie wobec działalności prowadzonej w kraju siedziby.
Ponadto Trybunał w ostatnim czasie w swoich wyrokach zwraca w szczególności uwagę na: · model biznesowy podatnika (rodzaj działalności) - w tym rozważa się, czy podmiot zagraniczny prowadzi w Polsce swoją podstawową działalność, czy też podejmuje jedynie działania, które mają charakter wyłącznie wspierający/pomocniczy w stosunku do głównej działalności wykonywanej w kraju siedziby; · strukturę (zasoby) obecne w kraju siedziby; · zasoby techniczne i osobowe obecne w drugim państwie; · stopień niezależności i wyodrębnienia infrastruktury i personelu obecnego w drugim państwie/ stopień kontroli sprawowanej nad tymi zasobami przez kierownictwo lub personel znajdujący się w siedzibie podmiotu zagranicznego - w tym zakresie zwraca się uwagę na udział osób fizycznych obecnych w drugim państwie w procesach decyzyjnych mających wpływ na działalność gospodarczą podatnika w tym kraju.
Powołana definicja stałego miejsca prowadzenia działalności interpretowana na podstawie utrwalonego orzecznictwa TSUE oraz wyroków wydawanych przez polskie sądy administracyjne, wskazuje, że sama nazwa „stały” oznacza trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe świadczy, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający [przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 lipca 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.215.2023.1.RST.
Przy czym do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wydanym wyroku z dnia 11 października 2022 r. o sygn. I FSK 396/21 warunek posiadania takiego zaplecza jest spełniony również wtedy, gdy podatnik wykorzystuje zaplecze należące do innego podmiotu, gdyż taka dostępność do cudzego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
Niemniej, dla uznania, że zachodzi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej danego podmiotu w Polsce, organ musi wykazać, że - mimo braku własnego zaplecza - podmiotowi temu przysługuje porównywalna jak przy własnej, kontrola nad cudzym zapleczem personalnym i technicznym. Warunek taki w szczególności realizują umowy o usługi lub umowy najmu pozwalające na bezpośrednie uzyskanie wpływu na personalne i techniczne zaplecze. Przy takich umowach przedmiotowe zaplecze pozostaje do dyspozycji podatnika jak własne.
Przywołana teza z wydanego rozstrzygnięcia NSA jest zgodna z Opinią Rzecznika Generalnego Juliane Kokott do wyroku Trybunału z dnia 16 października 2014 r. w polskiej sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o. vs. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku. Na podstawie ww. opinii Rzecznik uznał, że co prawda zarówno udostępnienie zaplecza personalnego, jak i technicznego, może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności, ale taka sytuacja ma charakter wyjątkowy, zatem może wystąpić jedynie w przypadku, w którym zapleczem personalnym i / lub technicznym podatnik może dysponować jak własnym, tj. tak jakby zatrudniał określone osoby bądź posiadał na własność infrastrukturę techniczną.
Innymi słowy, dostępność zaplecza osoby trzeciej musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego. Działalność logistyczna Spółki PL i jej wpływ na możliwość potencjalnego utworzenia dodatkowego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla Spółki … na terytorium Polski. Odnosząc powyższe stwierdzenia do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy podkreślić, że Spółka … nie ma tytułu do nieruchomości, w którym prowadzone jest przedmiotowe centrum dystrybucyjne w … niedaleko …, w szczególności nie jest ani jej właścicielem, ani stroną umowy najmu.
Jednocześnie Spółka … nie jest właścicielem aktywów położonych w Polsce, które mają być wykorzystywane do realizacji opisywanych kompleksowych usług logistycznych na jej rzecz, w szczególności dotyczy to niezbędnego sprzętu oraz wyposażenia magazynu w postaci przenośników, regałów wysokiego składowania, wózków …, linii pakowania, wózków widłowych, maszyn pakujących itp., które stanowią własność Spółki PL. Ponadto Zainteresowani nie zastrzegli, że w ramach przechowywania Towarów konkretnie określona część magazynu ma być przeznaczona do wyłącznego użytku przez Spółkę … i tylko ona ma decydować o sposobie rozmieszczenia towarów na powierzchni magazynowej.
Jak już wcześniej wyraźnie wskazano, do realizacji kompleksowych usług logistycznych jest wykorzystywane zaplecze personalne należące do Spółki PL i to właśnie ten podmiot ponosi odpowiedzialność za zarządzanie oraz kontrolę nad personelem. Jak wskazano, w początkowym, przejściowym okresie działalności centrum dystrybucyjnego Spółka … przekazywała jedynie rekomendacje dotyczące ustawienia Towarów w magazynie, wynikającymi z wcześniejszych doświadczeń. Niemniej nie można tej chwilowej sytuacji utożsamiać z posiadaniem kontroli nad zasobami osobowymi Usługodawcy.
Podsumowując, w ramach realizacji kompleksowych usług logistycznych na terytorium Polski Usługodawca korzysta z własnych zasobów osobowych (zatrudnionych pracowników) oraz z zasobów zewnętrznych pracowników agencji. Żadna z osób wchodzących w skład tego personelu nie pozostaje zatrudniona, zarządzana ani kontrolowana przez Usługobiorcę. Ponadto przedmiotowe usługi są wykonywane przy wykorzystaniu zasobów rzeczowych, w tym niezbędnej infrastruktury technicznej, które stanowią własność Usługodawcy, a nie Spółki … . W kontekście powyższego należy stwierdzić, że Spółka … nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza personalnego ani technicznego.
Mimo że korzysta z magazynu wynajmowanego przez Spółkę PL w … oraz z usług logistycznych świadczonych przez Spółkę PL w celu składowania i obsługi towarów, nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi, rzeczowymi ani osobowymi Spółki PL, ani nad zatrudnionym przez nią personelem (w tym pracownikami własnymi oraz pracownikami agencji). W konsekwencji nie jest spełniona podstawowa przesłanka do uznania, że Spółka … posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Nie można uznać, że po stronie zagranicznego usługobiorcy powstaje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, z którego korzysta, stanowi jednocześnie zasoby wykorzystywane przez spółkę krajową do świadczenia usług na jego rzecz. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Zainteresowanych, nabywanie przez Spółkę … w ramach prowadzonej przez nią sprzedaży internetowej usług logistycznych od Spółki PL nie spowoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w efekcie tej transakcji, a tym samym nie znajdzie zastosowania przepis art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
Ad.3. Zdaniem Zainteresowanych, w zakresie usług logistycznych dotyczących: · obsługi sprzedaży Towarów przez Internet prowadzonej przez Spółkę … zastosowanie znajdzie przepis art. 28b ust. 1 ustawy VAT tj. miejscem świadczenia usług logistycznych będzie miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej – w analizowanym przypadku ...., · obsługi sprzedaży Towarów w sklepach detalicznych prowadzonej przez Spółka … zastosowanie znajdzie przepis art. 28b ust. 2 ustawy VAT tj. miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki …, będące odbiorcą tych usług – w analizowanym przypadku Polska.
Zgodnie z art. 28b ust. 1 oraz ust. 2 ustawy VAT: 1) Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. 2) W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Powyższe oznacza, że ustalenie właściwego miejsca świadczenia usług wymaga analizy, dla kogo usługi są świadczone.
W analizowanym stanie faktycznym mamy do czynienia z transakcjami, których odbiorcą jest Spółka …, przy czym w zależności od rodzaju sprzedaży, usługi logistyczne świadczone przez Spółkę PL dotyczą różnych miejsc prowadzenia działalności tego podmiotu: · Siedziby działalności gospodarczej Spółki … w .....– w przypadku sprzedaży Towarów realizowanej za pośrednictwem Internetu, · Stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki … w Polsce – w przypadku sprzedaży Towarów w punktach stacjonarnych w Polsce, które doprowadziły do powstania wspomnianego stałego miejsca prowadzenia działalności.
Z punktu widzenia przepisów ustawy o VAT różnica polega na wyodrębnieniu poszczególnych miejsc prowadzenia działalności dla celów określenia miejsca świadczenia usług, co ma istotne znaczenie dla kwalifikacji podatkowej usług logistycznych realizowanych na terytorium Polski. W efekcie, choć usługi świadczone są w Polsce na rzecz wyodrębnionego miejsca prowadzenia działalności, nie powstaje w tym zakresie odrębny podmiot podatkowy, a obowiązki podatkowe pozostają powiązane z działalnością Spółki … w Polsce zgodnie z zasadami określonymi w art. 28b ustawy o VAT.
Przepisy Ustawy VAT wskazują, że w przypadku świadczenia usług dla innego przedsiębiorcy miejscem świadczenia i jednocześnie opodatkowania jest kraj nabywcy. Dla celu ustalenia miejsca świadczenia nie ma znaczenia, że usługa zostanie wykonana w Polsce – kryterium decydującym jest siedziba usługobiorcy lub jego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli w związku z daną transakcją takie posiada. Dodatkowo, jak wynika z art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy VAT w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika z innego kraju UE, który jest zobowiązany do rozliczenia podatku, faktura dokumentująca świadczenie takiej usługi nie zawiera kwoty podatku.
Dodatkowo jak wynika z art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy VAT w takim przypadku tj. w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi – faktura powinna zawierać wyrazy "odwrotne obciążenie".
Mając na względzie powyższe, Spółka PL, wystawiając faktury z tytułu świadczenia usług logistycznych: · dla Spółki … realizującej sprzedaż Towarów przez Internet, wykazuje na fakturze stawkę NP (nie podlega VAT) z adnotacją „odwrotne obciążenie”, zgodnie z zasadą miejsca świadczenia usług określoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT; · dla Spółki … realizującej sprzedaż Towarów w punktach stacjonarnych w Polsce, co stanowi powstanie wyodrębnionego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, traktuje sprzedaż usług jako krajową i wykazuje na fakturze stawkę właściwą dla usług logistycznych w Polsce (23%), zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
Informuję ponadto, że aktualny publikator ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług to: t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm. Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania … Sp. z o.o. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej. Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.